Valerie June - Twined & Twisted

Historia Conocida

Hace tiempo hubo un hombre entre nosotros
hubo un hombre alegre iluminado
que amó vivió y cantaba hasta la muerte
libre como los pájaros
que vivió y cantaba hasta la muerte
libre como los pájaros.

Es una historia conocida amigos
amigos, todos la recordamos
viento del pueblo se perdió en el pueblo
pero no ha terminado
viento del pueblo se perdió en el pueblo
pero no ha terminado.

¡Qué bonito sería!
¡Qué bonito sería de nacer, escribir
morir desamparado!
Se estudian sus poemas se le cita
Se estudian sus poemas se le cita
y a otra cosa muchachos
y a otra cosa muchachos.

Pero su nombre continúa sigue
sigue como nosotros esperando
el día en que este asunto y otros muchos
el día en que este asunto y otros muchos
se den por terminados
se den por terminados.

 ένα ποίημα που έγραψε ο Jose Agustin Goytisolo προς τιμήν του ποιητη Miguel Hernandez και μελοποίησε ο Paco Ibanez

Paco Ibañez Ο ποιητής στην αγαπημένη του (César Vallejo)

Bob Dylan Sara Original Version

Timothy Charles Buckley III - Pleasant Street (Live)

VIKESH KAPOOR -'The Ballad Of Willy Robbins' LP Oct13 - ''I Dreamt Blues...

Based out of Portland, OR, Kapoor tells classic American tales in a stripped down and haunting folk style, one that borrows a lot from Bruce Springsteen's classic Nebraska. Drenched in reverb, his often finger-picked acoustic guitar is accompanied by the occasional harmonica, second guitar, subtle strings or light percussion. His voice is a mix of fresh and vintage. Although I hear hints of early Leonard Cohen in his delivery, the two artists Kapoor’s voice recalls the most are both more modern. Jeff Mangum of Neutral Milk Hotel and Colin Meloy of The Decemberists have had an obvious impact on his vocal style. This LP was recorded by Adam Seltzer (M. Ward) and features contributions from Nate Query of The Decemberists and Jeff Ratner of Langhorne Slim.



The Ballad of Willy Robbins begins with “Bottom of the Ladder,” a sparse folk tune and a good indicator of what to expect, sonically, from the record; cloying and somewhat inventive melodies over straight-forward folk guitar. Occasionally an odd chord will strike somewhat unexpectedly, but for the most part this music’s passion is all in its subject matter and lyrics. The title track deals directly with working-class themes. Its protagonist is swindled by his employer into wasting a considerable amount of time laboring for no pay. The ballad doesn't end well for our hero’s relationship with his wife either. A quiet but effective church organ fills the song out.



“I Dreamt Blues” follows, telling a story that's sketched out more sparingly than a Pete Seegar song or a lost cut from Dylan's The Times They Are A-Changin'. “Blue-Eyed Baby” is a bit of an outlier. Slow and mellow, it's more soft-spoken and romantic than its predecessors. It's followed by the most energetic track on the disc, the dark and modal “Carry Me, Home,” which benefits from banjo and additional droning guitars.



Throughout most of Willy Robbins Kapoor sports a boyish but confident tenor. However when confronted with a very high note he attempts an awkward and distracting falsetto, as he does throughout “I Never Knew What I Saw in You”. The song is well written and has me until the chorus, when the melody flies out of Kapoor’s range. He recovers with one of the album’s strongest songs, “Searching for the Sun,” with its warm and twangy pedal steel. A track that can clearly be traced to Nebraska, Kapoor sounds right at home in its reverb. By the time The Ballad of Willy Robbins is over, it’s clear that while these songs are thematically similar, they form at best a very loose concept album.



What makes Vikesh Kapoor's music interesting isn't that he's doing something radical or even necessarily unique with folk music. Instead, he’s providing a refreshing perspective on the passionate working-class traditions that once defined the genre. The child of an immigrant family, perhaps Kapoor is in tune with the same American Dream that fueled the migrants who helped shape this country’s earliest music.
Fabricoh Magazine

Vikesh Kapoor - Full Performance (Live on KEXP)

BULLETT Listen to Vikesh Kapoor’s Melancholy ‘Carry Me, Home’ and Take a Journey In His Photos

Ομορφη πόλη άσχημα καίγεσαι Γιώργος Σαρρής

Eric Burdon - One More Cup Of Coffee

Charles Bradley - The World (Is Going Up in Flames)

Η σόουλ ιστορία του Charles Bradley

Bernard Shakey - Words (Neil Young)

The Man in the Wilderness

Save The Hammer For The Man

Hunger Strike

Πηγαίνετε, τραγούδια μου...

Έζρα Πάουντ - Εντολή

Πηγαίνετε, τραγούδια μου, στον ανικανοποίητο και στον μοναχικό,
Πηγαίνετε σ” αυτόν με τα κουρελιασμένα νεύρα, σ” αυτόν
που της συμβατικότητας έγινε σκλάβος,
Και δώστε τους την καταφρόνια μου για τους δυνάστες.
Πηγαίνετε σαν κύμα παγωμένο και πελώριο
Την καταφρόνια μου για τους δυνάστες.
Μιλήστε για την ασυνείδητη επιβολή,
Μιλήστε για όσους τυραννούν γιατί δεν έχουν φαντασία,
Μιλήστε ενάντια στους δεσμούς.
Πηγαίνετε σ” εκείνη την αστή που από ανία πεθαίνει,
Πηγαίνετε στων προαστίων τις γυναίκες.
Πηγαίνετε στους κακοπαντρεμένους,
Πηγαίνετε στους άτυχα ζευγαρωμένους,
Στη σύζυγο που αγοράστηκε,
Σ” αυτήν πηγαίνετε που έγινε κληρονόμος.
Πηγαίνετε σ” εκείνους με τους εξευγενισμένους πόθους,
Πηγαίνετε σ” αυτούς που οι λεπτές επιθυμίες τους ναυάγησαν,
Πηγαίνετε σαν καταλύτης στη νωθρότητα του κόσμου·

Πηγαίνετε με τις αιχμές σας εναντίον τους,
Δώστε τη δύναμη σε αδύναμες χορδές,
Δώστε κουράγιο στα πλοκάμια και τα φύκια της ψυχής.
Πηγαίνετε με τρόπο φιλικό,
Πηγαίνετε με λόγο θαρρετό.
Αναζητήστε πρόθυμα καινά δαιμόνια, καινούρια αγαθά,
Σταθείτε ενάντια σε κάθε είδους καταπίεση.
Πηγαίνετε σ” αυτούς που με τα χρόνια έχουν παχύνει,
Σ” αυτούς που έχασαν πια τα ενδιαφέροντά τους.
Πηγαίνετε στους έφηβους που μέσ” την οικογένεια πνίγονται –
Ώ, πόσο αποτρόπαιο είναι αυτό,
Να βλέπεις τρεις γενιές συνωστισμένες στο ίδιο σπίτι!
Κάτι σα δέντρο γέρικο με νέα βλαστάρια,
Και με κλαδιά που πέφτουν και ρημάζουν.
Βγείτε αψηφώντας την κοινή γνώμη,
Εναντιωθείτε στη χλιαρή δουλεία του αίματος,
Εναντιωθείτε σε κάθε είδους εξουσία.

Ο "ΧΡΥΣΟΣ ΑΙΩΝΑΣ" ΤΩΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΩΝ

Με αφορμή ακόμη μια επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, είναι αναγκαία η αναδρομή σε ένα αιώνα πραξικοπημάτων, υποτέλειας, δικτατοριών, εξάρτησης, βίας και νοθείας και ισοπέδωσης του ελληνικού λαού..Ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία που ο νεοφασισμός αγιοποιεί τους δικτάτορες.
 ninageor

Welcome to the New World Order

Man walks along the railroad track
He's goin' some place, there's no turnin' back
The Highway Patrol chopper comin' up over the ridge
Man sleeps by a campfire under the bridge
The shelter line stretchin' around the corner
Welcome to the New World Order
Families sleepin' in their cars out in the Southwest
No job, no home, no peace, no rest, no rest



He pulls his prayer book out of a sleepin' bag
The preacher lights up a butt and takes a drag
He's waitin' for the time when the last shall be first and the first shall be last
In a cardboard box 'neath the underpass
With a one way ticket to the promised land
With a hole in your belly and a gun in your hand
Lookin' for a pillow of solid rock
Bathin' in the cities' aqueducts



Now Tom Said; "Ma, whenever ya see a cop beatin' a guy
Wherever a hungry new born baby cries
Wherever there's a fight against the blood and hatred in the air
Look for me ma
I'll be there
Wherever somebody's srtugglin' for a place to stand
For a decent job or a helpin' hand
Wherever somebody is strugglin' to be free
Look in their eyes ma,
You'll see me

And the highway is alive tonight
Nobody's foolin' nobody is to where it goes
I'm sittin' down here in the campfire light
With the ghost of Tom Joad

Δυστυχώς αυτό το υπέροχο τραγούδι , είναι του «ακατανόμαστου»

 Πουλημένος πλέον στην εξουσία τον μακελάρηδων τον λαών!!!

Edward Estlin Cummings

Αν δεν μπορείς να φας πρέπει να
                      Καπνίσεις και δεν έχουμε
Τίποτα να καπνίσουμε : έλα μικρό μου
                                 Ας κοιμηθούμε
Αν δεν μπορείς να καπνίσεις πρέπει να
                   Τραγουδήσεις και δεν έχουμε
Τίποτα να τραγουδήσουμε ΄ έλα μικρό μου
                                 Ας κοιμηθούμε
Αν δεν μπορείς να τραγουδήσεις πρέπει να
                       Πεθάνεις και δεν έχουμε
Τίποτα να πεθάνουμε, έλα μικρό μου
                                 Ας κοιμηθούμε
αν δεν μπορείς να πεθάνεις πρέπει να
                    ονειρευτείς και δεν έχουμε
Τίποτα να ονειρευτούμε ( έλα μικρό μου
                                Ας κοιμηθούμε)

Sophie Zelmani - Oh Dear

ΤΣΕΖΑΡΕ ΠΑΒΕΖΕ La terra e la morte

Terra rossa terra nera,

tu vieni dal mare,

dal verde riarso,

dove sono parole

antiche e fatica sanguigna

e gerani tra i sassi ‒

non sai quanto porti

di mare parole e fatica,

tu ricca come un ricordo,

come la brulla campagna,

tu dura e dolcissima

parola, antica per sangue

raccolto negli occhi;

giovane, come un frutto

che è ricordo e stagione ‒

il tuo fiato riposa

sotto il cielo d'agosto,

le olive del tuo sguardo

addolciscono il mare,

e tu vivi rivivi

senza stupire, certa

come la terra, buia

come la terra, frantoio

di stagioni e di sogni

che alla luna si scopre

antichissimo, come

le mani di tua madre,

la conca del braciere.
27 ottobre '45